LIFESTYLE

Συγκλονίζει η Ιωάννα Παλιοσπύρου για την επίθεση με βιτριόλι: Πάγωνε το αίμα μου στις απαντήσεις που έπαιρνα

Το πρωί 20ης Μαΐου 2020 η ζωή της Ιωάννας Παλιοσπύρου άλλαξε για πάντα. Καθώς πήγαινε στη δουλεία της στην Καλλιθέα δέχθηκε επίθεση στο πρόσωπο με βιτριόλι. Η 34χρονη σπάει τη σιωπή της για πρώτη φορά, 10 μήνες μετά το τραγικό συμβάν και τα λόγια της ανατριχιάζουν…

H 20ή Μαΐου 2020 έμοιαζε να είναι μια κανονική μέρα στη ζωή της 34χρονης τότε Ιωάννας, που εκείνο το πρωινό, μετά το πρώτο lockdown στη χώρα μας, έφτανε στην ιδιωτική εταιρεία όπου εργαζόταν στην Καλλιθέα.

Η γυναίκα που, με μαύρη περούκα και μάσκα για να μην είναι αναγνωρίσιμη, ήταν κρυμμένη στην είσοδο της πολυκατοικίας ήταν αποφασισμένη να εφαρμόσει το σχέδιο εξόντωσης που οργάνωνε για καιρό. Κατηγορούμενη σήμερα για «απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση, σε ήρεμη ψυχική κατάσταση», κατάφερε να πνίξει μέσα σε ένα παχύρρευστο, καυστικό υγρό (βιτριόλι) όλα τα όνειρα της Ιωάννας για το αύριο. Δέκα μήνες μετά, έχοντας κερδίσει την πρώτη μεγάλη της μάχη, αυτή για να κρατηθεί στη ζωή, και έχοντας μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά της για να καταφέρει να ξανασταθεί στα πόδια της, η Ιωάννα Παλιοσπύρου μιλά για πρώτη φορά, στο περιοδικό ΟΚ! και την Σόνια Καζόνι, ξετυλίγοντας ένα κουβάρι από συναισθήματα, αναμνήσεις και αναπάντητα ερωτηματικά.

Ιωάννα, έχουν περάσει δέκα μήνες από την επίθεση που δέχτηκες. Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα;
Ήταν πρωί και μόλις είχα φτάσει στο γραφείο. Τη στιγμή που μπήκα στην είσοδο συνέβη ό,τι συνέβη. Η πιο δυνατή ανάμνηση που έχω είναι αυτή η έντονη, βαριά χημική μυρωδιά όταν έπεσε πάνω μου, στο πρόσωπό μου, ένα παχύρρευστο υγρό. Κατάλαβα αμέσως πως ήταν κάποιο οξύ. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον αφόρητο πόνο που ένιωσα και τον μεγάλο πανικό που με κατέβαλε. Είχα την αίσθηση πως εκείνη τη στιγμή κάτι χάνω, πως φεύγει η ζωή μου και ένιωθα αβοήθητη και ανήμπορη. Έφυγα ουρλιάζοντας, ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια και πήγα ενστικτωδώς μέχρι το απέναντι φαρμακείο. Ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Πιστεύω ότι λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης. Έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου οι τρομαγμένες εκφράσεις των ανθρώπων στο φαρμακείο. Δεν τολμούσε να με ακουμπήσει κανείς. Πάγωσαν, δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Φώναζα «Βοηθήστε με, καίγομαι, πεθαίνω». Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να αντέξω, να παλέψω για να μη χάσω τις αισθήσεις μου. Μέσα στον πανικό μου, έναν πρωτόγνωρο πανικό και απελπισία, ένιωθα πως είμαι η μόνη που μπορούσα να με βοηθήσω.